Rys historyczny z ciekawostkami

Duchowa spuścizna nauk o miłości przynależna jest wszystkim kulturom świata, przekraczając granice geograficzne i podziały narodowościowe. Nauki o miłości istnieją od zarania dziejów, od kiedy człowiek zaobserwował swą zmysłową naturę i zapragnął wykorzystać ją dla swego rozwoju.

Za ojczyznę tantry uważa się Indie. Nie wiadomo kiedy właściwie narodziła się tantra. Niektórzy autorzy twierdzą, że jej początki sięgają odległych czasów, matriarchatu w Indiach i związane są kultem żeńskich bogini. Pierwsze traktaty tantryczne spisane były około dwa tysiące lat temu w formie dialogu boga Siwy z jego boską żoną Śakti. Duchowa wiedza tantry powstała wcześniej niż podziały kastowe w Indiach, dlatego od zarania swego istnienia zakładała, że mężczyzna oraz kobieta mają równe szanse na dojście do oświecenia. Samo słowo tantra tłumaczone z sanskrytu oznacza rozszerzać się, tkać, zasada.

Słowo joga oznacza związek. Może to być związek człowieka z innym człowiekiem ale też związek człowieka z Bogiem. Tantryczna joga to ścieżka rozszerzania poziomu świadomości, rozszerzania związków międzyludzkich, partnerskich, wiązania trwalszych związków między człowiekiem a Bogiem.

W Chinach na bazie tantrycznej jogi rozwinęło się tao miłości – zwane czasami chińską jogą bądź taoistyczną jogą. Pierwsze pisemne opracowania przekazów taoistycznych spisane zostały sześć tysięcy lat temu. Taoistyczni mędrcy zaobserwowali że świat składa się z dwóch pierwiastków męskiego –jin i żeńskiego -jang, które można zrównoważyć i zharmonizować ze sobą osiągając w ten sposób równowagę tao, wyrażaną w formie graficznej w postaci taoistycznego znaku jin-jang.

Praktyki nauk o miłości rozwijały się ponadto w Nepalu, Tajlandii, Japonii dawnych krajach arabskich.

Od czasów prehistorycznych czczono wszystko co związane jest z płodnością, wierzono, że płodność kobiety zapewnia przetrwanie rodu, plemienia czy państwa a witalność mężczyzny daje siłę do pokonywania trudności. Fallus i żeńskie organy rozrodcze otoczone były czcią i szacunkiem, rzeźbiono je i składano im ofiary. Skoro miłość była szanowaną nauką też popularyzowano ją jak inne dziedziny wiedzy. Bogate buchające od erotyzmu zdobienia indyjskich świątyń, były tym samym czym sceny z życia świętych dla chrześcijan stanowiły pismo dla niepiśmiennych. Pokazywały wiernym z ludu jak naśladować bogów, aby dojść do oświecenia. W Indiach nauki o miłości dostępne były dla wszystkich. Powstały tam szkoły nauczające bogatej wiedzy nauk o miłości. Kończące je dziewczęta, poznawały arkana sztuki miłosnej. Niektóre z nich zostawały potem wysoko cenionymi nałożnicami w elitarnych haremach. Tantryczne kochanki podziwiane za wyśmienite znawstwo sztuk miłosnych, wyjątkową sprawność mięśni miłosnych oraz dodającą im blasku wyjątkową urodę którą zachowywały przez długie lata, dzięki specjalnym ćwiczeniom miały znaczny wpływ na historię świata. Taka kochanka podstępnie podsunięta Dżingis Chanowi, odwróciła na jakiś czas jego uwagę od prowadzenia wojen.

Na starożytnym wschodzie nauki o miłości kultywowane były w majestacie czci i szacunku. Nauczały czerpania ze źródeł odwiecznie poszukiwanego eliksiru młodości. Ci którzy posiedli umiejętność korzystania z cudownego eliksiru mogli czerpać z niego do woli, żyjąc znacznie dłużej w zdrowiu, szczęściu i obfitości. Z tych wszystkich tych darów można było skorzystać praktykując sztuki miłosne. Udany seks uznany za podstawę małżeńskiego szczęścia rodzącego głębokie więzi między partnerami stanowił o długoletnim i zgodnym związku między kobietą a mężczyzną. Jeśli małżeństwo żyło w harmonii to również ich dzieci od pierwszych chwil życia chłonęły pozytywne wzorce a gdy dorastały same powielały je zakładając równie szczęśliwe rodziny. To co dziś nazywamy polityką pro –rodzinną, propagowane było w naturalny sposób przez władców i mędrców, wtajemniczonych w arkana nauk o miłości. Na ścianach starochińskich domów zamiast godła państwowego wieszano wizerunki cesarza połączonego w miłosnym uścisku ze swą małżonką. Para małżeńska zajmowała się miłością nie tylko w sypialni ale i w innych częściach domu. Dzieci jeśli chciały swobodnie przyglądały się zbliżeniom rodziców, dzięki czemu, przed wiekiem dojrzałości wyzbywały się wstydu i lęków związanych z późniejszą inicjacją seksualną.

 

Chińscy taoiści kładli szczególny nacisk na przedłużanie życia, Tao miłości było otoczone w tym kraju nimbem tajemnicy, gdyż zapewniało możliwość sięgnięcia po to co najbardziej pożądane władzę i moc. Zaszczytu praktykowania tao miłości dostępowali jedynie najznamienitsi przedstawiciele najwyższych rodów. W ścisłej tajemnicy przekazywano tę wiedzę cesarzowi jego małżonkom i metresom. Władca panując nad wytryskiem kumulował w sobie drogocenną moc czyniącą jego ciało silnym a umysł potężnym. Cesarskie małżonki i metresy nie rzadko przekupywały mistrzów tao, pragnąć poznać sekrety wewnętrznej alchemii, dzięki której ich ciała przez długie lata kwitły jak wonne pąki młodych róż, co wiązało się dla nich cieszeniem się względami swego władcy.

Bogactwo nauk o miłości jest ponad kulturowym dobytkiem ludzkości.

W kulturze europejskiej mądrości tych nauk ukryte zostały w archetypach i symbolach baśni, mitów i ludowych przypowieści. Motywy tantryczne znajdujemy w „Księżniczce na Grochu” , „Kopciuszku” „Jasiu i Małgosi” innych popularnych bajkach.

 

Umów się na konsultację
tel. 510 051 324,
mistycznabrama@gmail.com

Copyright © MistycznaBrama 2013 | design: kubarlov.pl